Soms denk ik: ik ga vandaag mijn gedachten eens verzetten. Laat ik eens in het werk vliegen dat thuis nog moet gebeuren. Dat gaat over het algemeen prima. Dan kuis ik het kot hier van boven tot onder. Dan doe ik die afwas die staat te groeien of zoek ik iets lekkers om klaar te maken in één van onze kookboeken. Of dan neem ik de staaltjeskaarten erbij die ik van de verfwinkel gekregen heb om kleuren te kiezen voor onze ongeverfde muren. We moeten nog kleuren kiezen voor onze living, voor de wc beneden en voor de twee lege kamers... Welke kleur kies je voor kamers waarvan je niet weet of er kinderen in zullen komen en wanneer? Moet je er dan toch maar voorlopig een bureau en een hobbykamer van maken?
En dan zit ik weer te balen en moet ik weer iets anders zoeken om mijn gedachten te verzetten.
Twee jaar geleden heb ik een jaar avondlessen Fotografie gevolgd om eens met iets anders bezig te zijn. Dat was wel leuk. Het paste in mijn opzet: ik stak er ontzettend veel tijd in: foto's gaan trekken, leren werken in een echte ouderwetse donkere kamer (dat was een grotere uitdaging dan digitale fotografie hadden ze gezegd. Right on! Laat maar komen!)
Vorig jaar ben ik een heel jaar bezig geweest met onze verhuis. Als een gek plande ik alles tot in de puntjes. Bestudeerde de plannen en puzzelde met 2D miniatuur versies van onze meubelen. Trok met meetlint naar meubelzaken, kringloopwinkels en een occasionele rommelmarkt. Gelukkig had ik toen geen auto (nog steeds niet overigens) en kon ik vaak niets mee naar huis nemen want ik was in staat om hele winkels leeg te kopen.
Dit jaar (dit academiejaar) ben ik gestart met avondlessen Lerarenopleiding. Niet dat ik er echt van droom om leraar te worden, maar, geen idee... Het leek wel een leuke opleiding en wie weet kan ik er wel iets tofs mee doen en het heeft vooral als grote voordeel dat het een opleiding in modules is, die ik kan volgen wanneer ik wil. Het is een opleiding die ik veel meer kan plannen naar alle andere planningen thuis (onze volgende Verre Reis en de hele IVF rimram).
Een mens moet echt bezig blijven om niet overmand te worden door een vloedgolf aan mistroostige gedachten, he? Ik giet mijn hoofd en mijn agenda boordevol en dan stroomt er enkel nog gelach over. En binnenkort moet ik niet eens meer mijn hoofd breken over dat luxe probleem van 'wat ga ik vandaag doen?', dan stappen we op de IVF-carroussel. Of moet ik misschien juist nog meer afleiding plannen in die weken?
zondag 7 november 2010
zaterdag 6 november 2010
1 op 3
Ik heb ooit ergens gelezen dat 1 op 3 vrouwen minder vruchtbaar zou zijn. Ik keek thuis naar mijn ma (drie keer probleemloos zwanger geraakt) en mijn zus (toen zwanger van de eerste en inmiddels ook moeder van drie) en vreesde meteen dat ik het zitten had.
Sinds wij te horen hebben gekregen dat het ons aangeraden is om via IVF onze kinderwens te vervullen, is dat iets dat ik serieus ben beginnen afvragen. Wie zijn die 1 op 3 vrouwen? Of die 1 op 6 koppels die problemen zouden hebben? Tiens, die ene collega is nu al 32. Zou die er al aan begonnen zijn? Zou die ook een probleem hebben? En als ze er nog niet aan begonnen is, moet ze er misschien eens werk van beginnen maken. Dat soort gedachten.
Als ik een zwangere vrouw zie lopen, en ik voel jaloezie opkomen, dan prent ik me altijd in dat zij misschien ook een ware lijdensweg achter zich heeft met alle mogelijke behandelingen. Zij is misschien één van de IVF-club.
Ik kijk anders naar de vrouwen rondom mij. Wie zijn namelijk al die vrouwen die ik op forums zie op het internet? Zou ik die misschien al eens tegengekomen zijn?
Sinds wij te horen hebben gekregen dat het ons aangeraden is om via IVF onze kinderwens te vervullen, is dat iets dat ik serieus ben beginnen afvragen. Wie zijn die 1 op 3 vrouwen? Of die 1 op 6 koppels die problemen zouden hebben? Tiens, die ene collega is nu al 32. Zou die er al aan begonnen zijn? Zou die ook een probleem hebben? En als ze er nog niet aan begonnen is, moet ze er misschien eens werk van beginnen maken. Dat soort gedachten.
Als ik een zwangere vrouw zie lopen, en ik voel jaloezie opkomen, dan prent ik me altijd in dat zij misschien ook een ware lijdensweg achter zich heeft met alle mogelijke behandelingen. Zij is misschien één van de IVF-club.
Ik kijk anders naar de vrouwen rondom mij. Wie zijn namelijk al die vrouwen die ik op forums zie op het internet? Zou ik die misschien al eens tegengekomen zijn?
vrijdag 5 november 2010
Gratis ticketje voor de mama-club
Het was een zondagmiddag zoals een andere. We sliepen lang uit. Zonder kinderen in huis is dat een luxe waar we maar al te graag van genieten. De radio stond gezapig te spelen en onze twee katten lagen ergens zichzelf schoon te likken. Buiten klonk wel meer rumoer dan normaal. Er was een buurtfeest bezig. Het was nog te kort na mijn laparoscopie om gezellig mee te gaan doen. Ik kon nog niet lang genoeg rechtstaan terwijl er een muziekoptreden was gepland en buren bij de vleet om babbeltjes mee te doen. Ik lag binnen te luisteren naar de lawaaierige gezelligheid van de voorbereidingen en had maar al te graag meegedaan. Alleen wist niemand dat ik geopereerd was geweest (we hadden nog niks gezegd en ik zat nog na te denken welk verhaaltje ik kon opdisselen) en ik zag ook op tegen de confrontatie met andere jonge koppels die wel zwanger waren of kinderen hadden. Ik hoorde de kinderen op hun kleine fietsjes door de autovrije straat trappen en zag af en toe een mama naar haar kleintje lopen als die te ver was afgedwaald en ik voelde een steek van jaloezie dat ik daar niet tussen kon gaan zitten met een dikke buik.
Mama's vormen een clubje. Eens iemand zwanger is, behoort ze er automatisch bij. Een zwangerschap is een gratis ticketje voor de mama-club. Van dan af gaan de gesprekken over niets anders meer. Dan passeren alle zwangerschapskwaaltjes, kinderzorgen en alle kleine wonderlijke dingen de revue. Ik denk dat het een beetje hetzelfde is als mannen: mannen die elkaar niet kennen, die kunnen altijd nog wel over voetbal praten. Een man die daar niets van afweet, die krijgt steevast een stilte van de groep en riskeert snel uit de club te vallen.
Ik hoor er niet bij, want ik ben niet zwanger en ik heb geen kinderen. En de meeste vrouwen denken dat dat mijn eigen keuze is omdat ze niet beter weten. In gesprekken met leden van de Mama-club valt dan altijd even die stilte die zo veelzeggend is geworden.
Mama's vormen een clubje. Eens iemand zwanger is, behoort ze er automatisch bij. Een zwangerschap is een gratis ticketje voor de mama-club. Van dan af gaan de gesprekken over niets anders meer. Dan passeren alle zwangerschapskwaaltjes, kinderzorgen en alle kleine wonderlijke dingen de revue. Ik denk dat het een beetje hetzelfde is als mannen: mannen die elkaar niet kennen, die kunnen altijd nog wel over voetbal praten. Een man die daar niets van afweet, die krijgt steevast een stilte van de groep en riskeert snel uit de club te vallen.
Ik hoor er niet bij, want ik ben niet zwanger en ik heb geen kinderen. En de meeste vrouwen denken dat dat mijn eigen keuze is omdat ze niet beter weten. In gesprekken met leden van de Mama-club valt dan altijd even die stilte die zo veelzeggend is geworden.
Coffeebreak
Ik heb goesting op koffie!!! Dat zou me op dit moment zo ongelooflijk smaken... Moest ik tenminste weer koffie lusten. Moet ik erbij vertellen dat ik de verpersoonlijking ben, of liever 'was', van het begrip 'koffieverslaving'? Tot ik een injectie kreeg met Decapeptyl. Vervloekte hormoonbehandelingen...
- zucht -
- zucht -
woensdag 3 november 2010
Take a minute to think about it
In de loop van september moesten we bij een consulent van het centrum op gesprek, een verpleegster, misschien een vroedvrouw. Ze gaf ons Het Schema en legde alles uit. Ik moet zeggen dat ik echt halverwege haar uitleg de indruk kreeg dat mijn verstand was achtergebleven in de wachtzaal: 'begin... cyclus... onderdrukking GnRH-analogen... bloedprikken... zoveel dagen... injecties... stimulering groei eitjes... twee of drie ampulen... dunne naalden... dikke naalden... wij bellen u met instructies... ongeveer 12 dagen... pick-up... narcose... staaltje man... transfer... Progesteron... vaginaal toedienen... innesteling... wachtweken...'
Ik had inmiddels een stijve nek van het ja-knikken. Allerliefste zat naast mij al even ijverig te knikken.
'Heeft u het begrepen?'
'Euh, niet alles, maar ik veronderstel dat het nog wel duidelijk zal worden eens we starten, zeker?' Ik schonk haar een gegêneerd verontschuldigend glimlachje na haar toegewijde uiteenzetting.
'Ja, hoor. Dan moet ik u nu eerst een paar documenten laten tekenen.'
Sinds 2007 is er een wet die stipuleert dat mensen die starten met vruchtbaarheidsbehandelingen eerst een paar keuzes duidelijk moeten vastleggen. Je moet aangeven dat je in mensentaal 'weet waar je aan begint' (document nr 1).
Het tweede document, daarmee geef je aan wat ze met de eventuele embryo's moeten doen die over zijn na een behandeling: vernietigen, opgeven voor wetenschappelijk onderzoek of donatie.
En het laatste document gaat nog wat verder in op wat er precies bedoeld wordt met dat wetenschappelijk onderzoek en of er daar dingen in zijn waar je niet mee akkoord bent.
'Bekijk het eens rustig. Ik ga intussen wat staaltjes halen zodat ik u daarna kan uitleggen hoe u de injecties bij uzelf moet zetten.'
En daar zaten we dan met twee in dat lokaaltje, te staren naar die documenten, en vooral naar document nr 2, vraag nr 3: 'Wat te doen met eventuele embryo's bij overlijden van één van beide partners?'
Help zeg... Wat een vrolijke gedachte...
Je hebt nog geen kans gehad om hier rustig even over na te denken. Ik begrijp niet dat we die documenten niet vroeger mee naar huis kregen, of gewoon thuis opgestuurd kregen met een begeleidende brief zodat je daar tenminste zonder enige druk over kan praten. Alsof alle koppels over deze kwesties al in het lang en het breed hebben gediscusieerd op voorhand.
Dit was de eerste keer dat we over deze dingen moesten nadenken en dan moesten we zo'n beslissingen nemen in de vijf minuten dat we even alleen gelaten werden. Elk moment kon ze daar terug staan en echt waar, ik wou echt niet dat ze zou binnenwandelen midden in een Intra-Relationele Ethische Discussie. (Deze mensen beslissen of wij wel of geen kinderen mogen hebben, dan discussieer ik niet met Allerliefste voor hun neus, he. Het is eerder van: Kijk eens hoe goed wij overeenkomen, wij zijn het perfecte koppel. Wij verdíenen kinderen.)
Wat doe je met je embryo's die je niet nodig hebt? Mijn verstand was echt gevlucht; het enige waar ik aan kon denken was: 'oh my god, ik zal echt injecties moeten zetten bij mezelf!'
Alsof hij mijn gedachten kan lezen, draaide Allerliefste zich naar mij: 'Gij moogt spuiten zetten bij uzelf.' Hoorde ik daar ontzag in zijn stem? 'Dat had ik altijd al eens willen doen.'
'Moogt gij ze zetten bij mij.'
'Ok.' Meteen was hij weer beter gezind.
'Bon, wat kiezen we nu? Donatie, wetenschappelijk onderzoek of vernietiging?'
'Kiest gij maar.' Allerliefste haalde zijn schouders op. Het was weer net of we stonden weer onze tegels te kiezen in de showroom: wij, aan de balie met staaltjes voor onze neus. Ik wijs er eentje aan: 'dat is wel een mooie kleur, niet?' Allerliefste die zijn schouders ophaalt: 'Bof'. Even later wordt de verkoopster gelukkig even weggeroepen waarop Allerliefste meteen losbarst: 'Waarom kiest ge er altijd het lelijkste uit?'
'Schat, niet weer. Ge moet echt akkoord zijn.'
'Mm.' Ik dacht aan de andere koppels. Ik droomde dat we hele rijen embryo's te veel hebben. Dat het bij ons toch van de eerste keer lukt. Dat wij een zeer vruchtbaar en succesvol koppel zijn. En aan die andere koppels die misschien geen embryo's hebben.
'Donatie?'
'Doe maar.' Allerliefste is er niet meer op teruggekomen. Na een vrij stevige publieke discussie over Kleuren en Smaken in de showroom hebben we tegels gekozen die we allebei nog steeds mooi vinden.
Ik had inmiddels een stijve nek van het ja-knikken. Allerliefste zat naast mij al even ijverig te knikken.
'Heeft u het begrepen?'
'Euh, niet alles, maar ik veronderstel dat het nog wel duidelijk zal worden eens we starten, zeker?' Ik schonk haar een gegêneerd verontschuldigend glimlachje na haar toegewijde uiteenzetting.
'Ja, hoor. Dan moet ik u nu eerst een paar documenten laten tekenen.'
Sinds 2007 is er een wet die stipuleert dat mensen die starten met vruchtbaarheidsbehandelingen eerst een paar keuzes duidelijk moeten vastleggen. Je moet aangeven dat je in mensentaal 'weet waar je aan begint' (document nr 1).
Het tweede document, daarmee geef je aan wat ze met de eventuele embryo's moeten doen die over zijn na een behandeling: vernietigen, opgeven voor wetenschappelijk onderzoek of donatie.
En het laatste document gaat nog wat verder in op wat er precies bedoeld wordt met dat wetenschappelijk onderzoek en of er daar dingen in zijn waar je niet mee akkoord bent.
'Bekijk het eens rustig. Ik ga intussen wat staaltjes halen zodat ik u daarna kan uitleggen hoe u de injecties bij uzelf moet zetten.'
En daar zaten we dan met twee in dat lokaaltje, te staren naar die documenten, en vooral naar document nr 2, vraag nr 3: 'Wat te doen met eventuele embryo's bij overlijden van één van beide partners?'
Help zeg... Wat een vrolijke gedachte...
Je hebt nog geen kans gehad om hier rustig even over na te denken. Ik begrijp niet dat we die documenten niet vroeger mee naar huis kregen, of gewoon thuis opgestuurd kregen met een begeleidende brief zodat je daar tenminste zonder enige druk over kan praten. Alsof alle koppels over deze kwesties al in het lang en het breed hebben gediscusieerd op voorhand.
Dit was de eerste keer dat we over deze dingen moesten nadenken en dan moesten we zo'n beslissingen nemen in de vijf minuten dat we even alleen gelaten werden. Elk moment kon ze daar terug staan en echt waar, ik wou echt niet dat ze zou binnenwandelen midden in een Intra-Relationele Ethische Discussie. (Deze mensen beslissen of wij wel of geen kinderen mogen hebben, dan discussieer ik niet met Allerliefste voor hun neus, he. Het is eerder van: Kijk eens hoe goed wij overeenkomen, wij zijn het perfecte koppel. Wij verdíenen kinderen.)
Wat doe je met je embryo's die je niet nodig hebt? Mijn verstand was echt gevlucht; het enige waar ik aan kon denken was: 'oh my god, ik zal echt injecties moeten zetten bij mezelf!'
Alsof hij mijn gedachten kan lezen, draaide Allerliefste zich naar mij: 'Gij moogt spuiten zetten bij uzelf.' Hoorde ik daar ontzag in zijn stem? 'Dat had ik altijd al eens willen doen.'
'Moogt gij ze zetten bij mij.'
'Ok.' Meteen was hij weer beter gezind.
'Bon, wat kiezen we nu? Donatie, wetenschappelijk onderzoek of vernietiging?'
'Kiest gij maar.' Allerliefste haalde zijn schouders op. Het was weer net of we stonden weer onze tegels te kiezen in de showroom: wij, aan de balie met staaltjes voor onze neus. Ik wijs er eentje aan: 'dat is wel een mooie kleur, niet?' Allerliefste die zijn schouders ophaalt: 'Bof'. Even later wordt de verkoopster gelukkig even weggeroepen waarop Allerliefste meteen losbarst: 'Waarom kiest ge er altijd het lelijkste uit?'
'Schat, niet weer. Ge moet echt akkoord zijn.'
'Mm.' Ik dacht aan de andere koppels. Ik droomde dat we hele rijen embryo's te veel hebben. Dat het bij ons toch van de eerste keer lukt. Dat wij een zeer vruchtbaar en succesvol koppel zijn. En aan die andere koppels die misschien geen embryo's hebben.
'Donatie?'
'Doe maar.' Allerliefste is er niet meer op teruggekomen. Na een vrij stevige publieke discussie over Kleuren en Smaken in de showroom hebben we tegels gekozen die we allebei nog steeds mooi vinden.
dinsdag 2 november 2010
De evidentie van een job
Na de laparoscopie ben ik te snel weer aan het werk gegaan. De dokter had me een briefje geschreven voor maar vier werkdagen. Niet eens een hele week, zelfs niet met het weekend ertussen. Ik dacht dat ik flauw aan het doen was en ging weer aan de slag ondanks dat ik niet vooruit geraakte en zo bleek zag dat de mensen op de bus spontaan hun plaats aan mij afstonden.
Ik was zo overduidelijk niet ok, dat ik het toch maar verteld heb op het werk, aan de baas. Hij toonde erg veel begrip. Niet veel later wisten de meeste collega's het (we zijn maar een kleine dienst waar weinig voor elkaar verborgen kan blijven).
Eerlijk? Ik had liever gehad dat ze het niet wisten, maar het maakt sommige dingen wel een pak eenvoudiger. Ik moet geen uitvluchten meer verzinnen voor alle bloedprikken (dat viel ineens heel lastig deze zomer toen ik de prikken niet kon verbergen onder lange mouwen). Nu wil ik niet vertellen wanneer we starten. Ik kan het eerlijk gezegd wel missen als kiespijn om een team te hebben dat elke dag mee staat te kijken of alles wel goed gaat. Meeluistert bij elk telefoontje dat ik krijg.
Maar eerlijk, ik neem liever dit erbij dan te moeten vechten om m'n job te mogen behouden tijdens behandelingen. Ik ben in een niet zo lang verleden al een job verloren toen mijn toenmalige baas lucht kreeg van onze plannen. Natuurlijk heeft ze nooit toegegeven dat dat meespeelde. Ze had genoeg andere voorwendselen samengevoegd en een optelsommetje gemaakt en op basis daarvan geconcludeerd dat ik 'niet de juiste persoon in de juiste job was'. Achteraf gezien was het inderdaad niet echt een ideale job voor mij, maar het steekt nog altijd dat ik in díe periode ontslagen ben, net toen we er serieus werk van begonnen te maken.
En dat was niet de eerste keer dat ik een job misliep om het zo te zeggen. Ik ben ooit eens uitgenodigd geweest voor een tweede gesprek in een selectieronde voor een job die me toen wel aansprak. De man (een andere man dan die die het eerste gesprek had gedaan) stelde me enkele vragen maar leek eigenlijk totaal niet geïnteresseerd. Op een bepaald moment stak hij van wal: 'kijk, we hebben twee goeie kandidaten, een jongeman en u, allebei met dezelfde achtergrond en gelijkwaardige ervaringen. Bent u getrouwd?'
'Nee.'
'Heeft u een relatie?'
'Euh... Ja.'
'Heeft u plannen om aan kinderen te beginnen?'
Excuseer???
Het zal geen wonder zijn dat ik deze job niet kreeg. Ookal heb ik zelfs geantwoord naar waarheid dat ik daar toen nog niet mee bezig was.
Ik ging naar buiten en ik vond hem de grootste lul en ik was blij dat ik nooit voor hem ging moeten werken en ik was furieus en ik ging opzoeken of ik iets kon doen tegen dit onrecht en hij mocht zijn job steken waar ik het dacht...
Ik was zo overduidelijk niet ok, dat ik het toch maar verteld heb op het werk, aan de baas. Hij toonde erg veel begrip. Niet veel later wisten de meeste collega's het (we zijn maar een kleine dienst waar weinig voor elkaar verborgen kan blijven).
Eerlijk? Ik had liever gehad dat ze het niet wisten, maar het maakt sommige dingen wel een pak eenvoudiger. Ik moet geen uitvluchten meer verzinnen voor alle bloedprikken (dat viel ineens heel lastig deze zomer toen ik de prikken niet kon verbergen onder lange mouwen). Nu wil ik niet vertellen wanneer we starten. Ik kan het eerlijk gezegd wel missen als kiespijn om een team te hebben dat elke dag mee staat te kijken of alles wel goed gaat. Meeluistert bij elk telefoontje dat ik krijg.
Maar eerlijk, ik neem liever dit erbij dan te moeten vechten om m'n job te mogen behouden tijdens behandelingen. Ik ben in een niet zo lang verleden al een job verloren toen mijn toenmalige baas lucht kreeg van onze plannen. Natuurlijk heeft ze nooit toegegeven dat dat meespeelde. Ze had genoeg andere voorwendselen samengevoegd en een optelsommetje gemaakt en op basis daarvan geconcludeerd dat ik 'niet de juiste persoon in de juiste job was'. Achteraf gezien was het inderdaad niet echt een ideale job voor mij, maar het steekt nog altijd dat ik in díe periode ontslagen ben, net toen we er serieus werk van begonnen te maken.
En dat was niet de eerste keer dat ik een job misliep om het zo te zeggen. Ik ben ooit eens uitgenodigd geweest voor een tweede gesprek in een selectieronde voor een job die me toen wel aansprak. De man (een andere man dan die die het eerste gesprek had gedaan) stelde me enkele vragen maar leek eigenlijk totaal niet geïnteresseerd. Op een bepaald moment stak hij van wal: 'kijk, we hebben twee goeie kandidaten, een jongeman en u, allebei met dezelfde achtergrond en gelijkwaardige ervaringen. Bent u getrouwd?'
'Nee.'
'Heeft u een relatie?'
'Euh... Ja.'
'Heeft u plannen om aan kinderen te beginnen?'
Excuseer???
Het zal geen wonder zijn dat ik deze job niet kreeg. Ookal heb ik zelfs geantwoord naar waarheid dat ik daar toen nog niet mee bezig was.
Ik ging naar buiten en ik vond hem de grootste lul en ik was blij dat ik nooit voor hem ging moeten werken en ik was furieus en ik ging opzoeken of ik iets kon doen tegen dit onrecht en hij mocht zijn job steken waar ik het dacht...
Aftellen
Alles ging snel tot nu. Nu slepen de dagen eindeloos aan. Het wachten tot de start van de behandelingen duurt langer dan ik dacht. Na de operatie moest ik minstens drie maanden 'rusten'. Mijn cyclus werd stilgelegd en nu zit ik in een soort menopauze. Ik heb er de 'vapeurekes' en al gratis en voor niks bijgekregen. Geweldig om voor te hebben op het werk... Al even geweldig om voor te hebben op mijn dertigste verjaardag...
Toen ik die spuit kreeg, was ik blij met een rustpauze van drie maanden voor de start. Alles eens goed laten bezinken voor het zover is. Aan die drie maanden zijn op beslissing van de artsen nog twee weken toegevoegd om een aantal praktische redenen. Dat vond ik ook niet zo erg, tot nu eigenlijk.
Ik ben er klaar voor nu en word ongeduldig. Zeer ongeduldig. Het lijkt wel of die twee weken even lang duren als de drie voorgaande maanden...
Toen ik die spuit kreeg, was ik blij met een rustpauze van drie maanden voor de start. Alles eens goed laten bezinken voor het zover is. Aan die drie maanden zijn op beslissing van de artsen nog twee weken toegevoegd om een aantal praktische redenen. Dat vond ik ook niet zo erg, tot nu eigenlijk.
Ik ben er klaar voor nu en word ongeduldig. Zeer ongeduldig. Het lijkt wel of die twee weken even lang duren als de drie voorgaande maanden...
Abonneren op:
Posts (Atom)