2010 zit erop. Hip hoi. Ik weet niet hoe het bij jullie was, maar 2010 was hier een redelijk bewogen jaar, met heel wat wilde watertjes die doorzwommen moesten worden. Ik werd dertig, kon de eerste grijze haren niet langer verstoppen, vond een nieuwe job, raakte een job kwijt, raakte niet zwanger (na inmiddels twee jaar proberen) maar werd wel verlost van de endometriosecystes en stapte in de MMM. Een reis zat er dit jaar niet in, zelfs geen citytripje, wel een verhuis naar ons geweldig nieuw huisje.
Allerliefste en ik hopen dan ook vooral dat 2011 een iets rustiger jaar wordt. En vandaar ook onze wensen voor iedereen:
Dat 2011 een beter, mooier, rustiger, gelukkiger, gezonder, geliefder, hartverwarmender, hoopvoller en fijner jaar moge worden voor iedereen. Veel sterkte aan iedereen die het wat moeilijk heeft nu en een dikke knuffel voor iedereen.
En dan trek ik nu de deur van 2010 achter mij dicht, zeh. Bye bye!
vrijdag 31 december 2010
donderdag 30 december 2010
Baaldag
Een collega vond het nodig om me vandaag nog eens op alle grotere en kleinere fouten te wijzen die ik de laatste tijd gemaakt heb. Dat op zich is al behoorlijk ergerlijk. Wat het nog ondraaglijker maakt, is dat dezelfde collega met rats dezelfde klachten vorig week nog naar de baas is gestapt waarop hij mij al eens op mijn grotere en kleinere uitschuivers van de laatste tijd gewezen heeft, onverwijld en met het nodige begrip en gepaste, doch niet te vergaande bezorgdheid. Dat gesprek heeft toen mijn ogen geopend: het was waar dat ik wat minder geconcentreerd rondliep vorige week en daarvoor ook. En sindsdien heb ik me herpakt. Of doe ik toch mijn best.
Toch, desalniettemin, desondanks, edoch... moest mijn collega hier alsnog eens op terugkomen. En dit omdat ze verbaasd was geweest dat ik mijn baas had geantwoord dat ik a) weliswaar mij ging herpakken en blij was dat hij mij erop attent had gemaakt, maar b) het niet helemaal apprecieerde dat deze collega in kwestie niet gewoon haar problemen rechtsstreeks met mij had besproken, of het toch niet helemaal leek te begrijpen in welke “sfeer” dit gesprek tussen haar en hem had plaatsgevonden. Ik begrijp namelijk niet goed waarom collega's achter mijn rug moeten gaan klagen bij de baas... over fouten die ik zou maken, zonder hierover met een woord tegen mij te reppen. Dit leek een wat ongelijke strijd te worden, zeker aangezien ik op dat moment niet eens mezelf kon verdedigen (wegens niet aanwezig bij dit gesprek) én mezelf nadien meteen bij the Boss Himself moest zitten verdedigen.
The Boss, die trouwens op de hoogte is van hormoonbehandelingen en dergelijke, net als de rest van ons klein maar 'hecht' team. Wat de strijd nog wat ongelijker maakt uiteraard. Reageer vooral niet met de minste vertoning van emotie want voor je het doorhebt, word je gebombardeerd tot een hysterisch, labiel en depressief hormonenwrak. Maar dit terzijde.
Er zat niets anders op dan de in bezorgde-vragen-verbloemde-verwijten te slikken. Vragen die totaal ongepast waren. Die me persoonlijk aanvielen omdat ze heel hard haar best aan het doen was om een psychiatrische diagnose op mijn voorhoofd te stempelen. Neenee, deze collega is geen psychiater. Wel een pedagoge, die plots vond dat dit diploma haar er niet van moest weerhouden om een andere collega die niet eens haar ondergeschikte is (ik dus), een psychiatrische, zelfs neurologische diagnose op te kleven. Dat was eigenlijk bewonderenswaardig. Ware het niet dat ik op slag het gevoel heb dat ik in drijfzand werd geduwd en slechts een kleine kans maak om hier ongeschonden uit te raken.
En dat op een dag dat ik a) eerst nog naar de bloedcontrole moest voor een nutteloze zwangerschapstest, b) al blij was dat ik nog op tijd op het werk geraakte daarna, c) extra blij was dat ik mezelf nog goed had kunnen concentreren op het werk vandaag en d) door dit hierboven omschreven onaangename intermezzo in de namiddag mijn werk niet eens op tijd klaarkreeg en nog een uur langer moest blijven om alles voor morgen gedaan te krijgen en alsof dat nog niet erg genoeg was, belde een zielig en ziek hoopje Allerliefste met de vraag of ik nog naar de apotheek kon voor hem (lukte dus niet meer).
Toen ik eindelijk thuis was, kwam de stoom nog uit mijn oren. Onaandachtig ritste ik de enveloppe van Fertiliteit open. Dat miste ik nog: een nieuwe factuur. Dacht ik.
“Beste mevrouw Bremer. Bij deze melden wij u dat er één embryo werd ingevroren.”
Toch, desalniettemin, desondanks, edoch... moest mijn collega hier alsnog eens op terugkomen. En dit omdat ze verbaasd was geweest dat ik mijn baas had geantwoord dat ik a) weliswaar mij ging herpakken en blij was dat hij mij erop attent had gemaakt, maar b) het niet helemaal apprecieerde dat deze collega in kwestie niet gewoon haar problemen rechtsstreeks met mij had besproken, of het toch niet helemaal leek te begrijpen in welke “sfeer” dit gesprek tussen haar en hem had plaatsgevonden. Ik begrijp namelijk niet goed waarom collega's achter mijn rug moeten gaan klagen bij de baas... over fouten die ik zou maken, zonder hierover met een woord tegen mij te reppen. Dit leek een wat ongelijke strijd te worden, zeker aangezien ik op dat moment niet eens mezelf kon verdedigen (wegens niet aanwezig bij dit gesprek) én mezelf nadien meteen bij the Boss Himself moest zitten verdedigen.
The Boss, die trouwens op de hoogte is van hormoonbehandelingen en dergelijke, net als de rest van ons klein maar 'hecht' team. Wat de strijd nog wat ongelijker maakt uiteraard. Reageer vooral niet met de minste vertoning van emotie want voor je het doorhebt, word je gebombardeerd tot een hysterisch, labiel en depressief hormonenwrak. Maar dit terzijde.
Er zat niets anders op dan de in bezorgde-vragen-verbloemde-verwijten te slikken. Vragen die totaal ongepast waren. Die me persoonlijk aanvielen omdat ze heel hard haar best aan het doen was om een psychiatrische diagnose op mijn voorhoofd te stempelen. Neenee, deze collega is geen psychiater. Wel een pedagoge, die plots vond dat dit diploma haar er niet van moest weerhouden om een andere collega die niet eens haar ondergeschikte is (ik dus), een psychiatrische, zelfs neurologische diagnose op te kleven. Dat was eigenlijk bewonderenswaardig. Ware het niet dat ik op slag het gevoel heb dat ik in drijfzand werd geduwd en slechts een kleine kans maak om hier ongeschonden uit te raken.
En dat op een dag dat ik a) eerst nog naar de bloedcontrole moest voor een nutteloze zwangerschapstest, b) al blij was dat ik nog op tijd op het werk geraakte daarna, c) extra blij was dat ik mezelf nog goed had kunnen concentreren op het werk vandaag en d) door dit hierboven omschreven onaangename intermezzo in de namiddag mijn werk niet eens op tijd klaarkreeg en nog een uur langer moest blijven om alles voor morgen gedaan te krijgen en alsof dat nog niet erg genoeg was, belde een zielig en ziek hoopje Allerliefste met de vraag of ik nog naar de apotheek kon voor hem (lukte dus niet meer).
Toen ik eindelijk thuis was, kwam de stoom nog uit mijn oren. Onaandachtig ritste ik de enveloppe van Fertiliteit open. Dat miste ik nog: een nieuwe factuur. Dacht ik.
“Beste mevrouw Bremer. Bij deze melden wij u dat er één embryo werd ingevroren.”
Optelsom
Het komt er op aan de draad van mijn leven weer op te pikken. Vooral niet te tellen. Vooral niet vooruit te gaan lopen op de feiten. Niet na te denken. Ik lag daarnet in bed te rekenen: iemand met een gewone cyclus en geen problemen, heeft per jaar ongeveer 12 kansen om zwanger te raken. Ik heb er 6 (in totaal, die terugbetaald worden). Correctie: 5 (ik heb er al 1 gehad). Ik kan alleen maar hopen dat er nog een paar cryo-pogingen als extra bonus bij worden gegooid. Ik kan maximum 4 IVF pogingen per jaar ondernemen. Dat leek me erg veel tot een dag of twee geleden. Nu wil ik gewoon zo snel mogelijk opnieuw erin vliegen en is mijn grootste angst dat de dokter zegt dat het aangeraden is dat we best een paar maanden wachten voor we een nieuwe poging wagen.
Ik had voor mijn 30ste kinderen willen hebben. Liefst eigenlijk al twee kinderen voor die kaap van 30. Haha... Ik lag bijna in tranen toen ik ineens besefte dat het dus ook niet voor mijn 31ste zal zijn. Een realistische hoop om te koesteren is één kindje voor mijn 35ste. Ik weet eigenlijk niet of ik wel nog aan kinderen wil beginnen als ik 35 ben. Zeg ik nu natuurlijk.
En dan kwam de grootste schok: ik besefte ineens dat mijn jongere broer mij weleens voor zou kunnen zijn. Hij heeft sedert een half jaar een vriendin en het gaat ineens razendsnel. Hij gaat binnenkort zijn appartement te koop zetten want ze gaan samenwonen. Ze gaan zelfs meteen samen kopen. Ze hebben al een optie genomen op een huisje-met-tuintje. Ik heb nog niet willen, durven vragen met hoeveel slaapkamers. Ik wil niet dat mijn broer en schoonzusje mij voor zijn.
Hij heeft mij gevraagd of wij eventueel zijn kat willen adopteren als het niet lukt om die te verzoenen met de hond van zijn vriendin. Allerliefste keek wat verbaasd en haalde toen zijn schouders op. Waarom niet een poging wagen? We hebben hier al twee katten in huis rondslingeren die we adopteerden van anderen. Katten komen er vlot bij. Bij ons zullen er toch nog niet zo snel kinderen rondlopen om die beesten op hun beurt te terrorriseren.
Tijd om te stoppen met dergelijke gedachten, want ik word er niet vrolijk van. Misschien moet ik vanavond nog eens wat muren schilderen. Nu mag ik toch weer meubels verschuiven. Of misschien moet ik eens een uitstapje plannen naar de sauna. Er is er eentje in de buurt naar 't schijnt. En straks een glaasje wijn opentrekken bij het eten. En chocolademousse eten als dessert. En gerookte zalm op de boterham morgen. En bubbels om Nieuwjaar te vieren morgen.
Zoveel dingen om te doen.
Ik had voor mijn 30ste kinderen willen hebben. Liefst eigenlijk al twee kinderen voor die kaap van 30. Haha... Ik lag bijna in tranen toen ik ineens besefte dat het dus ook niet voor mijn 31ste zal zijn. Een realistische hoop om te koesteren is één kindje voor mijn 35ste. Ik weet eigenlijk niet of ik wel nog aan kinderen wil beginnen als ik 35 ben. Zeg ik nu natuurlijk.
En dan kwam de grootste schok: ik besefte ineens dat mijn jongere broer mij weleens voor zou kunnen zijn. Hij heeft sedert een half jaar een vriendin en het gaat ineens razendsnel. Hij gaat binnenkort zijn appartement te koop zetten want ze gaan samenwonen. Ze gaan zelfs meteen samen kopen. Ze hebben al een optie genomen op een huisje-met-tuintje. Ik heb nog niet willen, durven vragen met hoeveel slaapkamers. Ik wil niet dat mijn broer en schoonzusje mij voor zijn.
Hij heeft mij gevraagd of wij eventueel zijn kat willen adopteren als het niet lukt om die te verzoenen met de hond van zijn vriendin. Allerliefste keek wat verbaasd en haalde toen zijn schouders op. Waarom niet een poging wagen? We hebben hier al twee katten in huis rondslingeren die we adopteerden van anderen. Katten komen er vlot bij. Bij ons zullen er toch nog niet zo snel kinderen rondlopen om die beesten op hun beurt te terrorriseren.
Tijd om te stoppen met dergelijke gedachten, want ik word er niet vrolijk van. Misschien moet ik vanavond nog eens wat muren schilderen. Nu mag ik toch weer meubels verschuiven. Of misschien moet ik eens een uitstapje plannen naar de sauna. Er is er eentje in de buurt naar 't schijnt. En straks een glaasje wijn opentrekken bij het eten. En chocolademousse eten als dessert. En gerookte zalm op de boterham morgen. En bubbels om Nieuwjaar te vieren morgen.
Zoveel dingen om te doen.
dinsdag 28 december 2010
De terugkeer van Wit Stipje
Ik denk dat ik Wit Stipje heb gezien. Ik zal jullie de details besparen want natuurlijk komt het erop neer dat ik het niet had mogen zien en totaal ontredderd de wc verliet. Gelukkig was ik thuis.
Eén avond heb ik in de zetel liggen huilen. Elke keer dat ik dacht dat er geen tranen meer konden komen, ging de kraan opnieuw open. Dat was een hele ervaring. Nooit gedacht dat er zoveel vocht uit mijn ogen kon stromen.
Allerliefste, die op dat moment eigenlijk op de zetel had moeten liggen, want hij is ziek (koorts, keelontsteking, de hele reutemetteut...), nam me eens goed in zijn armen en kraakte (met zijn momenteel zeer hese stem): ''t komt allemaal wel in orde, schat'. Verder kwam hij niet en dat moest ook niet want wat kan een mens ook zeggen op zo'n moment? En toen ging hij verder ziek wezen in bed boven, want de koorts vloerde hem echt.
De ochtend na een weeral zo goed als slapeloze nacht, opgestaan met nog steeds wat dikke ogen. Make-up opgedaan en geen mens die nog wat zag. Op het werk de knop omgedraaid. Me er helemaal ingegooid. Het enige dat me uit m'n concentratie kon sleuren, waren de honderd-en-een momenten dat ik naar de wc moest lopen omdat ik toch wel hevig bloed aan het verliezen was, waarna op een bepaald moment toch één collega achterdochtig werd en zei dat ik bleek was. Tja...
Na uren getwijfel, heb ik ook maar even gebeld naar Fertiliteit om te melden dat ik mijn regels had gekregen. De verpleegster aan de andere kant van de lijn zei iets aardigs en polste naar hoe hevig de bloedingen waren en ik boorde mijn mentale vermogens flink aan om rustig te antwoorden in het stille vergaderzaaltje waarin ik me had teruggetrokken op het werk. Tja, wat kan een mens doen, he?
En dan vroeg ik waarvoor ik eigenlijk belde: hoe moet het nu verder? Enneuh... moet mijn cyclus niet onderdrukt worden? Zware endometriose, he?
De verpleegster snapte mijn bezorgdheid en probeerde de dokter te pakken te krijgen, wat niet onmiddellijk lukte. Ik mocht even later terugbellen om te horen wat hij te zeggen had.
Zo gezegd, zo gedaan. Wat later zat ik opnieuw in dat vergaderzaaltje met mijn gsm aan mijn oor naar vervelende wachtmuziekjes te luisteren. Na een tijdje dan de verlossing door dezelfde verpleegster.
'Ja, de dokter zegt dat u mag stoppen met alles wat u nu nam, gewoon naar de bloedprik te komen zoals gepland, en ik mocht een datum met u afspreken om op consultatie te komen volgende week.
Ok euh, dank u. (Gaat dit bij iedereen zo?)
Toen de werkdag erop zat, zijn we met de collega's iets gaan eten. Het werd een onverwacht gezellige avond. Veel gelachen. Gelukkig is 'zwangerschap' geen veel voorkomend gespreksonderwerp tussen de collega's waarvan niemand behalve ik plannen heeft (toch niet bij mijn weten), en de vier die kinderen hebben, al een stel pubers thuis rondlopen hebben. En dus werd er naar aloude gewoonte duchtig geplaagd, gelachen, gezeverd, gezwetst, gezwanst, etc tot de stukken ervan af vlogen en tot de desserts uiteindelijk ieders aandacht tijdelijk volledig opeisten.
Eén avond heb ik in de zetel liggen huilen. Elke keer dat ik dacht dat er geen tranen meer konden komen, ging de kraan opnieuw open. Dat was een hele ervaring. Nooit gedacht dat er zoveel vocht uit mijn ogen kon stromen.
Allerliefste, die op dat moment eigenlijk op de zetel had moeten liggen, want hij is ziek (koorts, keelontsteking, de hele reutemetteut...), nam me eens goed in zijn armen en kraakte (met zijn momenteel zeer hese stem): ''t komt allemaal wel in orde, schat'. Verder kwam hij niet en dat moest ook niet want wat kan een mens ook zeggen op zo'n moment? En toen ging hij verder ziek wezen in bed boven, want de koorts vloerde hem echt.
De ochtend na een weeral zo goed als slapeloze nacht, opgestaan met nog steeds wat dikke ogen. Make-up opgedaan en geen mens die nog wat zag. Op het werk de knop omgedraaid. Me er helemaal ingegooid. Het enige dat me uit m'n concentratie kon sleuren, waren de honderd-en-een momenten dat ik naar de wc moest lopen omdat ik toch wel hevig bloed aan het verliezen was, waarna op een bepaald moment toch één collega achterdochtig werd en zei dat ik bleek was. Tja...
Na uren getwijfel, heb ik ook maar even gebeld naar Fertiliteit om te melden dat ik mijn regels had gekregen. De verpleegster aan de andere kant van de lijn zei iets aardigs en polste naar hoe hevig de bloedingen waren en ik boorde mijn mentale vermogens flink aan om rustig te antwoorden in het stille vergaderzaaltje waarin ik me had teruggetrokken op het werk. Tja, wat kan een mens doen, he?
En dan vroeg ik waarvoor ik eigenlijk belde: hoe moet het nu verder? Enneuh... moet mijn cyclus niet onderdrukt worden? Zware endometriose, he?
De verpleegster snapte mijn bezorgdheid en probeerde de dokter te pakken te krijgen, wat niet onmiddellijk lukte. Ik mocht even later terugbellen om te horen wat hij te zeggen had.
Zo gezegd, zo gedaan. Wat later zat ik opnieuw in dat vergaderzaaltje met mijn gsm aan mijn oor naar vervelende wachtmuziekjes te luisteren. Na een tijdje dan de verlossing door dezelfde verpleegster.
'Ja, de dokter zegt dat u mag stoppen met alles wat u nu nam, gewoon naar de bloedprik te komen zoals gepland, en ik mocht een datum met u afspreken om op consultatie te komen volgende week.
Ok euh, dank u. (Gaat dit bij iedereen zo?)
Toen de werkdag erop zat, zijn we met de collega's iets gaan eten. Het werd een onverwacht gezellige avond. Veel gelachen. Gelukkig is 'zwangerschap' geen veel voorkomend gespreksonderwerp tussen de collega's waarvan niemand behalve ik plannen heeft (toch niet bij mijn weten), en de vier die kinderen hebben, al een stel pubers thuis rondlopen hebben. En dus werd er naar aloude gewoonte duchtig geplaagd, gelachen, gezeverd, gezwetst, gezwanst, etc tot de stukken ervan af vlogen en tot de desserts uiteindelijk ieders aandacht tijdelijk volledig opeisten.
zaterdag 25 december 2010
Niets is wat het lijkt
Nog drie dagen wachten. Tenzij mijn regels doorkomen. Maar mijn regels lijken helemaal niet door te komen. Mag ik dan beginnen hopen? Ik heb een beetje, een heel klein beetje bruinverlies gehad. Dat kan van de innesteling zijn. Ik heb dit nog nooit gehad alleszins. Als ik mijn regels kreeg en op voorhand al wat bruinverlies had, was dat toch helemaal anders. Al is niets zeker en kan je niets vergelijken natuurlijk. Nu zijn er zoveel hormonen in het spel dat mijn lijf al lang niet meer reageert zoals normaal. Er is niks normaal aan deze situatie.
Ik zit erdoor. Ben down. Heb nu al een hele week lopen denken, proberen te geloven, dat de eerste poging toch gedoemd was om te mislukken. Een mens moet toch poepveel chance hebben om van bij de eerste poging zwanger te raken, he. Ik had gedacht: de eerste week denk ik dat ik niet zwanger ben. De tweede krijg ik mijn regels.
En nu heb ik mijn regels nog niet. En natuurlijk ben ik in één klap aan het dromen gegaan. Die stap was heel gemakkelijk genomen. Zo vlot dat ik er niet eens erg in had eerst. Ineens raakten mijn voeten de grond niet meer. Ik heb het gevoel dat ik op één nacht van het gevoel 'ik ben niet zwanger' naar 'ik ben zwanger' ben gegaan, met alle hoop en dromen die daarbij komen. Ik lig uren te dromen over hoe ik het de mensen moet vertellen. De mensen uit mijn uitgeving zullen uiteraard in de wolken zijn, al kan ik me ook wel voorstellen dat mijn baas en collega's toch wel wat zullen schrikken. Maar ik voel mee met mijn lotgenootjes. En dan lig ik daar wakker van. Het leven is niet eerlijk.
En dan denk ik: maar wat als ik dan toch niet zwanger ben? Ik kan er niet vanuit gaan dat ik zwanger ben. Dat is net fout. Dan staat de poort naar Gigantische Ontgoocheling wijdopen. Ik had veel liever Verwachte Teleurstelling willen binnenglippen langs een gemakkelijk over 't hoofd gezien zijdeurtje. En terwijl ik zo tussen deze deuren en poorten sta te wachten, is het natuurlijk de rijkelijk versierde en breed openstaande poort van Hoopvolle Dromen waar alle vrolijke stemmen me steeds weer naar binnen proberen te lokken.
Ik zit erdoor. Ben down. Heb nu al een hele week lopen denken, proberen te geloven, dat de eerste poging toch gedoemd was om te mislukken. Een mens moet toch poepveel chance hebben om van bij de eerste poging zwanger te raken, he. Ik had gedacht: de eerste week denk ik dat ik niet zwanger ben. De tweede krijg ik mijn regels.
En nu heb ik mijn regels nog niet. En natuurlijk ben ik in één klap aan het dromen gegaan. Die stap was heel gemakkelijk genomen. Zo vlot dat ik er niet eens erg in had eerst. Ineens raakten mijn voeten de grond niet meer. Ik heb het gevoel dat ik op één nacht van het gevoel 'ik ben niet zwanger' naar 'ik ben zwanger' ben gegaan, met alle hoop en dromen die daarbij komen. Ik lig uren te dromen over hoe ik het de mensen moet vertellen. De mensen uit mijn uitgeving zullen uiteraard in de wolken zijn, al kan ik me ook wel voorstellen dat mijn baas en collega's toch wel wat zullen schrikken. Maar ik voel mee met mijn lotgenootjes. En dan lig ik daar wakker van. Het leven is niet eerlijk.
En dan denk ik: maar wat als ik dan toch niet zwanger ben? Ik kan er niet vanuit gaan dat ik zwanger ben. Dat is net fout. Dan staat de poort naar Gigantische Ontgoocheling wijdopen. Ik had veel liever Verwachte Teleurstelling willen binnenglippen langs een gemakkelijk over 't hoofd gezien zijdeurtje. En terwijl ik zo tussen deze deuren en poorten sta te wachten, is het natuurlijk de rijkelijk versierde en breed openstaande poort van Hoopvolle Dromen waar alle vrolijke stemmen me steeds weer naar binnen proberen te lokken.
donderdag 23 december 2010
Een tussenstand in cijfers
Weer een dag overleefd. Vraag me niet hoe. Ik heb me bezig gehouden met een lijstje op te stellen van mijn eerste IVF in cijfers, tot nu toe. Echte bezigheidstherapie.
Wil je het horen? Hier komt het:
Er zaten 5 maanden tussen mijn eerste consultatie in het Centrum en de transfer. Ik heb in die tijd 5 afspraken gehad voor consultaties: 2 bij mijn gynae, 2 bij de anesthesist, en 1 bij een verpleegster-counselor (of is het 'counsellor'?). Ik ben in die tijd 2 keer onder narcose gegaan, 1 keer voor de laparoscopie en 1 keer voor de pick-up, was tot voor de operatie de 'trotse' eigenaar (haha) van 1 gigantische endometriosecyste waarvan ze me nooit verteld hebben hoe groot die eigenlijk was en een kluwen van verklevingen, heb 10 keer bloed moeten laten prikken en heb 4 echo's gehad. Dat laaste verbaasde me een beetje, ik had verwacht dat het er meer waren, maar nee. Twee keer mijn agenda van voren naar achteren doorbladeren, bracht me steeds terug op hetzelfde cijfer.
Ik heb in totaal 39 prikken gezet bij mezelf (jaja, ik ben een echte junk nu – trotse grijns –), van 57 ampulles medicatie. Daarvan waren er 12 voor Menopur, voor in totaal 30 ampulles. Da's naar 't schijnt niet zoveel, al heb ik niet zoveel mogelijkheid om te vergelijken. Je zal me alleszins niet horen klagen over de bijwerkingen ervan, want ik heb er amper last van gehad.
En bij die 39 zit ook Decapeptyl, dat ik 27 dagen elke dag heb moeten zetten (1 ampul per dag).
Ik had bij de laatste echo 13 follikels, waaruit ze bij de pick-up 7 eitjes hebben kunnen halen en daarvan werden er 6 bevrucht. Dat resulteerde alleszins al in één goeie embryo. Of de 5 anderen in de vriezer of in de vuilbak liggen, dat weet ik nog niet. Hopelijk werd het toch het eerste. Da's frisser, maar biedt echt wel meer toekomstperspectieven.
Het is een echte afvallingsrace, da's duidelijk...
Ik ben in de laatste maand 2 kilo bijgekomen, heb een onbekende hoeveelheid chocolade en koekjes binnen en heb een niet nader bepaalde hoeveelheid slaap gemist door vroege (bloed)prikken of piekernachten.
Er hebben in die 5 maanden naar schatting tussen de 15 en de 20 mensen ofwel tussen mijn benen gezeten, ofwel aanwezig geweest in de ruimte waarin ik al dan niet bij bewustzijn met wijdopen benen lag. Comazuipen en rapedrugs zijn voor mietjes. Probeer IVF eens...
En ik moet nu nog 5 dagen wachten op het resultaat van deze terugplaatsing.
Shit, nu zit ik weer daaraan te denken. Dringend terug iets nieuws verzinnen om te doen hier...
Wil je het horen? Hier komt het:
Er zaten 5 maanden tussen mijn eerste consultatie in het Centrum en de transfer. Ik heb in die tijd 5 afspraken gehad voor consultaties: 2 bij mijn gynae, 2 bij de anesthesist, en 1 bij een verpleegster-counselor (of is het 'counsellor'?). Ik ben in die tijd 2 keer onder narcose gegaan, 1 keer voor de laparoscopie en 1 keer voor de pick-up, was tot voor de operatie de 'trotse' eigenaar (haha) van 1 gigantische endometriosecyste waarvan ze me nooit verteld hebben hoe groot die eigenlijk was en een kluwen van verklevingen, heb 10 keer bloed moeten laten prikken en heb 4 echo's gehad. Dat laaste verbaasde me een beetje, ik had verwacht dat het er meer waren, maar nee. Twee keer mijn agenda van voren naar achteren doorbladeren, bracht me steeds terug op hetzelfde cijfer.
Ik heb in totaal 39 prikken gezet bij mezelf (jaja, ik ben een echte junk nu – trotse grijns –), van 57 ampulles medicatie. Daarvan waren er 12 voor Menopur, voor in totaal 30 ampulles. Da's naar 't schijnt niet zoveel, al heb ik niet zoveel mogelijkheid om te vergelijken. Je zal me alleszins niet horen klagen over de bijwerkingen ervan, want ik heb er amper last van gehad.
En bij die 39 zit ook Decapeptyl, dat ik 27 dagen elke dag heb moeten zetten (1 ampul per dag).
Ik had bij de laatste echo 13 follikels, waaruit ze bij de pick-up 7 eitjes hebben kunnen halen en daarvan werden er 6 bevrucht. Dat resulteerde alleszins al in één goeie embryo. Of de 5 anderen in de vriezer of in de vuilbak liggen, dat weet ik nog niet. Hopelijk werd het toch het eerste. Da's frisser, maar biedt echt wel meer toekomstperspectieven.
Het is een echte afvallingsrace, da's duidelijk...
Ik ben in de laatste maand 2 kilo bijgekomen, heb een onbekende hoeveelheid chocolade en koekjes binnen en heb een niet nader bepaalde hoeveelheid slaap gemist door vroege (bloed)prikken of piekernachten.
Er hebben in die 5 maanden naar schatting tussen de 15 en de 20 mensen ofwel tussen mijn benen gezeten, ofwel aanwezig geweest in de ruimte waarin ik al dan niet bij bewustzijn met wijdopen benen lag. Comazuipen en rapedrugs zijn voor mietjes. Probeer IVF eens...
En ik moet nu nog 5 dagen wachten op het resultaat van deze terugplaatsing.
Shit, nu zit ik weer daaraan te denken. Dringend terug iets nieuws verzinnen om te doen hier...
woensdag 22 december 2010
Ik ben...
Ik ben zwanger.
Ik ben niet zwanger.
Ik ben zwanger.
Ik ben niet zwanger.
Ik ben zwanger.
Ik ben niet zwanger.
Ik ben stilaan gek aan het worden.
Ik moet er overigens bijvertellen dat de laatste posts van mijn blog weliswaar in drie opeenvolgende dagen gepubliceerd werden, maar dat ik die eigenlijk geschreven heb met verschillende dagen tussen. Sorry lezer, als het hierdoor een beetje verwarrend overkomt, maar hej, deze wachtweken zijn dan ook zo ongelooflijk verwarrend dat ik zelfs niet meer weet wat ik wanneer ookalweer moest aanvullen op mijn blog...
Ik ben niet zwanger.
Ik ben zwanger.
Ik ben niet zwanger.
Ik ben zwanger.
Ik ben niet zwanger.
Ik ben stilaan gek aan het worden.
Ik moet er overigens bijvertellen dat de laatste posts van mijn blog weliswaar in drie opeenvolgende dagen gepubliceerd werden, maar dat ik die eigenlijk geschreven heb met verschillende dagen tussen. Sorry lezer, als het hierdoor een beetje verwarrend overkomt, maar hej, deze wachtweken zijn dan ook zo ongelooflijk verwarrend dat ik zelfs niet meer weet wat ik wanneer ookalweer moest aanvullen op mijn blog...
Abonneren op:
Posts (Atom)